تقريبا هميشه با وجود قلّت عدّه و عدّه ، به مصداق آيه شريفه « كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ » ، « 1 » بر دشمنان خود پيروز شده‌اند . پس در زمينه سياسى و نظامى جايى براى عرض وجود دشمنان باقى نمىماند . دشمن با ترك مخاصمه ظاهرى در زمينه‌هاى سياسى و نظامى ، به اشكال ديگر مبارزه روى مىآورده است و چون اساس مبارزه اسلام براى اعتلاى مكتب و هدف اعتقاد بوده ، طبعا دشمن به طرق مختلف سعى داشته است در اين عرصه شكست‌هاى سياسى و نظامى را جبران نمايد . مبارزه آشكار و رودررو با مبانى مكتب اسلام نيز عملا غير ممكن بوده زيرا اين مكتب آسمانى به جهت غناء در كليّه زمينه‌ها عملا غير قابل معارضه بوده و با منطق نيرومند خود كليّه مهاجمات عقيدتى را سركوب و بىاثر مىكرده است . از اينجا مبارزه در زير پوششهاى قابل قبول و ظاهرا شرعى ضرورت پيدا مىكند و خط نفاق كه استمرار همان مبارزه قديمى بين حق و باطل است با زيركى و به شكلى پوشيده و زيرزمينى در بستر مكتب تكوين مىيابد و به دشمنى خانگى و در خود تبديل مىشود كه شناسائى و دفعش در طول 1400 سال گذشته مساعى جميلهء سالكان پاكباز اين مكتب نورانى را به خود معطوف داشته است . كفر و الحاد نقابدار ، در طول تاريخ ، هميشه به مثابهء خطرناك‌ترين دشمن اسلام جلوه كرده و زيانهاى جبران‌ناپذير و مزاحمت‌هاى فراوانى در بستر تكاملى مكتب ايجاد كرده است . يكى از مظاهر اصلى اين مبارزه جعل و نشر احاديث و اخبار و روايات

--> ( 1 ) سوره بقره آيه 249 .